ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی «ورود به سایت» کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.





User Tag List

نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 , از مجموع 1
  1. #1
    تاریخ عضویت
    2017/05/30
    محل سکونت
    ورامین
    نوشته ها
    326
    355
    Mentioned
    2 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    شهر دوچرخه ها


    شهر ایده آل دوچرخه سواری به چه شکل است؟



    برای بسیاری از ساکنین شهرها خصوصا شهرهای بزرگ امروزه ترافیک سنگین اتوموبیل ها بیش از هر چیزی آزاردهنده شده است. شاید بسیاری از ما ترجیح دهیم به جای این حجم از وسایل نقلیه موتوری پر سر و صدا و پر از آلودگی ، شهر خود را مملو از دوچرخه سواران ببینیم. اما در شهرهایی که اصولا برای ماشین و موتور و اتوبوس و.. طراحی شده اند این کار سخت و یا حتی گاهی غیر ممکن است.اما اگر قرار بود شهری برای دوچرخه سواری ساخته شود آن شهر چگونه بود؟تا بحال به این فکر کردید اگر شهری برای دوچرخه سواری ساخته می شد به چه شکل بود؟

    اگر قرار بود شما شهری را از ابتدا برای دوچرخه ها بسازید، چه چیزهایی در آن می خواستید و چه امکاناتی از این شهر انتظاری داشتید؟Steven Fleming در کتاب خود به نام [Only registered and activated users can see links. ]بهشت دوچرخه سواران را به تصویر کشده است. شاید برای شما نیز جالب باشد تا نگاهی به این تصویر آرمانی از شهر دوچرخه ها بیاندازید. با هم بخش هایی از این کتاب را که در مقاله ای در [Only registered and activated users can see links. ] نوشته شده است می خوانیم:
    کتاب ولوتوپیا،استیون فلمینگولوتوپیا شهری مدور است، به این دلیل که شهروندان همیشه می خواهند که نزدیک به مراکز شهری زندگی کنند.توسعه شهر محدود به سطح زمین بوده و مرزهای شهر نیز به قطر 15 کیلومتر محدود شده است که مساحتی برابر با 177 کیلومتر مربع می شود. این محدوده میانگین مسافت سفر کمتر از 7کیلومتر و زمان سفری کمتر از 30 دقیقه با دوچرخه را تضمین می کند. دستورالعمل های کنترل توسعه نیز به منظور تأمین سکونت حداقل 30000 نفر در هر کیلومتر مربع(تراکم میانگین در شهر منهتن) طراحی شده است. در این شهر خبری از قوانین و استانداردهایی که برنامه ریزان شهری دوران مدرن برای شهرها تععین کرده بودند، نیست.هیچ بزرگراه یا ردیفی برای ایستگاه های پارک ماشین وجود ندارد و شهرک هایی که حومه شهر را با قطارهایی به مرکز شهر متصل میکنند وجود ندارند.ولوتوپیا شهری بدون اتوموبیل است. زمینی است که در آن هیچ چیز اجازه ایجاد مزاحمت یا مانع برای دوچرخه سواری را ندارد.تشکیل گروه های ذینفع برای مشاوره در مورد برنامه ریزی یا زندگی جمعی،لزوما با حضور اکثریت والدین کودکان صورت میگیرد. این الزام از روی لطف یا تبعیض نیست، بلکه آنها تنها می خواهند تا شرایط را برای این گروه از افراد جامعه بهینه کنند. والدینی که در یک روز بسیار سفر می کنند و کار آنها (بزرگ کردن نسل آینده) تأثیر زیادی بر ثروت و بهره وری شهردر بلندمدت دارد.
    کمیته های متعددی از این والدین برعلیه شبکه ریلی در شهر رأی داده اند. آنها معتقدند که وجود چرخ های کوچکی که با انرژی خورشدی کار می کنند برای جابجایی انها در زمانهایی که قادر به گردش نیستند کافیست.

    ایده مسیر سرپوشیده دوچرخه در شهر ایده آل دوچرخه سوارانرفت و آمد در ولوتوپیا

    ولوتوپیا ناوگانی کوچک، اما کاربردی از این چرخ های الکتریکی دارد. سرعت این چرخ ها محدود به 15 کیلومتر در ساعت است تا همیشه پشت جریان حرکت دوچرخه ها قرارگیرند. با این وجود این جریان حرکت آرام در شهر برای آنها سودمند است.چون این چرخها هیچگاه مجبور نیستند توقف کرده یا سرعت خود را کم کنند بنابراین سرعت ارتباطات بسیار سریعتر می شود.شهر به چراغ های ترافیکی احتیاجی ندارد، چون ریسک تصادفات با سرعت بالا وجود ندارد. درعوض مسیر های کوچکی وجود دارد که در برآمدگی های بلندی، بالا رفته است. این برآمدگی ها باعث می شود که دوچرخه ها به طور طبیعی سرعت خود را به اندازه کافی از دست بدهند تا عبوری ایمن داشته باشند و هنگام پایین آمدن دوباره سرعت خود را بدست آورند.ایستگاه زیرزمینی بزرگی در مرکز شهر قرار دارد که توسط فروشگاه های روی سطح زمین پوشیده شده است.بالای آنها سازه های عظیمی به عنوان پارکینگ برای هزاران دوچرخه قرار دارد. اما این قطارها ایستگاه را به مقصد نقاط دیگر شهر ترک نمی کنند. هیچ شبکه محلی وجود ندارد و هیچ نقشه مترویی روی دیوارهای ایستگاه دیده نمیشود. تمام این قطارها از ایستگاه ولوتوپیا به مقصد شهرهای دیگر حرکت می کنند.پیرامون ولوتوپیا ، خارج از مرزهای شهر، گاراژهای پارکینگ خودرو قرار دارند. بازدیدکنندگانی که از مناطق اتوموبیل-محور به این شهر می آیند، ماشینهای خود را اینجا پارک کرده و برای ورود به شهر یکی از این چهار حالت مجاز را انتخاب می کنند: دوچرخه سواری، پیاده روی، سه چرخه ها(پدیکب) و چرخ های بدون راننده .
    گرچه اکثر ساکنین ولوتوپیا برای رفتن به مناطق دیگر نیز از دوچرخه استفاده می کنند، اما امکان اجاره ماشین از این ایستگاه های پیرامون شهر برای سفر به نقاط دیگر وجود دارد.
    انتقال بیماران غیر اورژانسی با پدیکب های مخصوص انجام می شود و پلیسها نیزبا استفاده از دوچرخه به گشتزنی می پردازند. دوچرخه های باری برای تحویل به خانه ها و مغازه های کوچک بکار گرفته می شود و مشاغلی مثل خدمات تمیزکاری، باغبان ها و دیگر گروه هایی که نتوانند ثابت کنند نیاز به حمل باری بیش از 500 کیلوگرم دارند مجبور به استفاده از این وسایل هستند.
    خانه ها در شهر دوچرخه سوارانبنابراین ، با وجود جمعیت میلیونی، هرگز در هر زمانی بیش از تعداد محدودی وسایل نقلیه سنگین در شهر در حال حرکت نیستند،که این دلیل بر وجود راه های خدماتی ماشین رو جدا نمی باشد کمیته های متععدی از ذینفعان در رابطه با نخواستن مسیرهای خدماتی حساس بوده اند. مردم اینجا نمی خواهند به شکل ظاهری شهری بدون ماشین داشته باشند در حالیکه ماشینها نیازهای آنها را در برخی مواقع پاسخ می دهند. آنها معتقدند که این شکل از شهر مانند زندگی در خیابان اصلی آمریکا، در دیزنی لند است، جایی که بازدیدکنندگان را به این باور سوق می دهد که هیچ وسیله نقلیه موتوری یا جمع آوری زباله و.. وجود ندارد و همه مغازه ها کالاهای خود را بطور جادویی تأمین می کنند. فریب دیزنی لند تنها به لطف شبکه زیرزمینی از مسیرهای خدماتی ممکن است.مردم ولوتوپیا می دانند که کامیون های حمل زباله، زباله های آنها را جمع می کنند. آنها جرثقیل ها و میکسرهای سیمان را می بینند که ساختمان های جدید آنها را می سازند. آنها می دانند که کامیون ها سوپرمارکت ها را سرویس می دهند. این موضوع دقیقا به این دلیل است که وسایل نقلیه موتوری به طور واضح در دید آنها قرار گرفته اند، موضوعی که گاهی اوقات آنها را آزرده می کند و به همین دلیل است که مردم این شهر هیچگاه به شهرداری که اجازه افزایش ظرفیت وسایل نقلیه موتوری را بدهد رأی نمی دهند.قوانین حرکت دوچرخه و ماشین ها در ولوتوپیا

    ماشین های آتش نشانی، آمبولانس ها و ماشین های پلیس نیز در شهر وجود دارند. این وسایل نیز مانند کامیون ها با حداکثر سرعت 15 کیلومتر در ساعت در شهر حرکت می کنند، اما هنگام آژیر زدن حداکثر سرعت را دارند. خودروهای اضطراری دراین شهر عملکرد زمانی بهتری را نسبت به شهرهای اتوموبیل محور دارند زیرا تراکم و سهولت حرکت در ولوتوپیا امکان خروج راحت دوچرخه سواران از مسیر خود و باز کردن راه را می دهد.تعداد عابرین پیاده که به تماشای مغازه ها می روند در این شهر حتی از منهتن نیز بیشتر است. به این دلیل که حرکت در ولوتوپیا سرگرم کننده است. مردم سفرهای اختیاری بیشری دارند. بیشتر مواقع آنها تنها برای گردش و بیرون بودن در شهر حرکت می کنند. برای مغازه داران این موقعیت مثل داشتن یک دکه در وسط پیست اسکی همراه با مشتریان آینده نگری است که اطراف آنها پرسه می زنند. هر مشتری با سرعتی بین 4 تا 5متر بر ثانیه، بین 10 تا 15 ثانیه فرصت دارد تا به مغازه آنها نگاهی بیندازد.
    از نگاه شهروندان دوچرخه سوار نیز، مجبور نبودن به پیاده روی در مسیرهای تنگ و باریک در بین فشار جمعیت برای خرید، آسایش بیشتری به دنبال دارد.

    نمایی از شهر ولوتوپیاممکن است اینگونه به نظر برسد که پیدا کردن مسیرها در این شهر دشوار است. اما سطح زمین در این شهر بی نهایت متنوع است. شهرهای ماشین محور ممکن است که تنوع فرمی زیادی در فرم معماری یا عرض خیابان هایشان داشته باشند. اما وقتی به پایین نگاه کنید تنها چیزی که خواهید دید آسفالت ، جدول و خطوط نشانه تکراری است. در ولوتوپیا جاده های صافی وجود دارد که اسکیت بازان را جذب خود می کند. مسیرهای سنگی و سختی همراه با موانع برای دوچرخه سواران کوهستان طراحی شده و تنوع جنس سنگفرشها بیش از چیزی است که در کاتالوگها خواهید دید!مغازه های همگی روی سطحی تپه مانند قرار گرفته اند بنابراین سرعت دوچرخه ها بطور طبیعی با نزدیک شدن به آنها کاسته می شود و بالتبع با گذر از آنها افزایش می یابد. در این شهر اصطلاحا بالا به معنی آهسته و پایین به معنای رفتن است. نقاط بالا جایی است که سرعت دوچرخه ها برای پیوستن با پیاده ها به اندازه مناسب کاهش می یابد، در حالی که فضاهای پایین دست بین آنها برای عبور سریع دوچرخه هاست.پس چگونه عابران بین مغاره ها حرکت می کنند؟ در بخش هایی از ولوتوپیا که وجود مجموعه ای از جاذبه های شهری معروف، به مکان هایی شلوغ تر تبدیل شده است، ترجیح بر جدایی طبقات است. پل های سبک بالای تپه ها را به هم متصل می کنند. بنابراین پیاده ها می توانند روی آنها حرکت کنند در حالی که دوچرخه ها از زیر آنها عبور می کنند. تعداد محدودی از این پل ها نیاز به سیستم های حرکتی دارند تا امکان عبور ماشین های سنگین از زیر آنها میسر باشد. با این حال در بیشتر ولوتوپیا دوچرخه سواران و عابرین پیاده به شکلی دوستانه از فضایی یکسان و مشترک استفاده می کنند.
    ویرایش توسط rasool75 : 2019/05/01 در ساعت 22:46
    • 2
    • # ADS
      Circuit advertisement
      تاریخ عضویت
      Always
      محل سکونت
      Advertising world
      نوشته ها
      Many
      banner
       

نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 , از مجموع 1

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •